Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Μοναξιά

Δεν κοιμάσαι πια.Ώρες ατελείωτες συλλογίζεσαι αυτό που θα είχες «αν»...

Το «αν» πλέον έχει γίνει η μοναδική σου σκέψη, το μυαλό πετάει μόνιμα και πλάθει το όνειρο.Μέσα σε δρόμους φωτεινούς, που η ευτυχία είναι ντυμένη με ανέμελες στιγμές, μέσα σε σοκάκια σκοτεινά που το πάθος φωτίζει τη νύχτα και κατακτά την ευδαιμονία.

Δε ζητούσες και πολλά από τη ζωή σου,Πάντα πίστευες οτι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ικανοποιημένος με απλά πράγματα που θα τον κάνουν να ξυπνά ικανοποιημένος και με όρεξη για ζωή.Δεν αναζήτησες ποτέ την απόλυτη ευτυχία γιατι  ήξερες πως είναι στιγμές, κομμάτια ενός παζλ που θα σε ολοκλήρωναν και θα σε γέμιζαν λίγο λίγο καθημερινά.

Τι εφταιξε όμως και όλα πήγαν στραβά.Κατόρθωσες ελάχιστα σε προσωπικό επίπεδο και όλα αυτά τα «αν» πλέον κυριαρχούν στο μυαλό σου, πολιορκούν κάθε σου νύχτα, πολλές φορές στέκονται απέναντί σου και σε κοροιδεύουν επιδεικτικά.Η ζωή φεύγει.Το νιώθεις ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα και προσπαθείς μέσα από ανούσιες ασχολίες να καλύψεις όλα αυτό το απέραντο κενό, να ισοφαρίσεις τα «αν», που σε προσπέρασαν πλέον και δεν είσαι ικανή να τα κάνεις πραγματικότητα.
Έχεις κουραστεί να προσπαθείς πια, η μέρα σου είναι ένας αγώνας δρόμου, αγωνιώντας να κατακτήσεις το ανέφικτο μήπως και μπορέσεις κάποτε να ξαποστάσεις. ίσως και να κοιμηθείς.

Τότε σε καταλαμβάνει η θλίψη...


Mην το πεις πουθενά........