Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2010
Εικόνα
-Έρχονται τα Χριστούγεννα! φώναξε χαρούμενα ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο μικρός άγγελος.
Η Χριστουγεννιάτικη φουντωτή γιρλάντα με τους εφτά αγγέλους που κρέμονταν από πάνω της, τινάχτηκε ολόκληρη.

-Μας ξύπνησες! διαμαρτυρήθηκαν οι άγγελοι με μια φωνή.
Τι σε έπιασε και φωνάζεις ξαφνικά;
-Έρχονται! Έρχονται τα Χριστούγεννα! φώναξε και πάλι ο μικρός άγγελος.
Οι άλλοι άγγελοι χασμουρήθηκαν.
Ίσιωσαν τα χάρτινα φτερά τους που ήταν σκεπασμένα με λείο και μαλακό ύφασμα και ρώτησαν το μικρό τους αδερφό.
-Και εσύ που το ξέρεις; Μέσα σε αυτό το κουτί που είμαστε κλεισμένοι, δεν έχουμε ούτε ημερολόγια, ούτε ρολόγια. Πως μπορούμε να ξέρουμε τι εποχή είναι, αν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε τη στιγμή που κάποιος θα ανοίξει το καπάκι από το κουτί και θα μας τοποθετήσει με τα άλλα στολίδια πάνω στο δέντρο.
-Κι όμως εγώ ξέρω πως έρχονται τα Χριστούγεννα! Τα μυρίζω!

Οι άγγελοι της φουντωτής γιρλάντας έξυσαν συγχρονισμένοι σαν χορευτές μπαλέτου, το φτιαγμ…

έρωτας......

Εικόνα
"...Γιατί ο έρωτας είναι πιο πολύ απρόσωπος παρά προσωπικός, τον σφιχτοδένουμε μ'ένα πρόσωπο γιατί έτσι έχουμε αποφασίσει να είναι.

Όσα μαθαίνουμε, όσα μας επιβάλλουνε, όσα ο δεδομένος ρομαντισμός της καρδιάς μας αποζητά, μας βάζουν να πιστεύουμε πως ο άλλος, ο μοναδικός, είναι που μας εμπνέει την αγάπη.

Αλλά o έρωτας είναι από μέσα μας, στοιχείο υγρό, παλλόμενο, εκρηκτικό, που πιέζει τα τοιχώματα του κορμιού μας.

Έρχεται κάποιος, μας αγγίζει, με τη ματιά του, με το χέρι του, με το σώμα του, με τη φωνή του και αναβρύζει σιντριβάνι. Όμως, κι αν τούτος ο κάποιος χαθεί, αυτό που μέσα μας φουσκώνει δε χάνεται. Μένει εκεί, βασανίζεται και πάντα συνειδητά ή ανομολόγητα ψάχνει για τον αγαπημένο, τον συγκεκριμένο και τον αόριστο..."
(Μάρω Βαμβουνάκη - Ο αντίπαλος Εραστής)

επίλογος

Εικόνα
Λίγο πριν το τέλος μη διστάσεις
Να με σπρώξεις για να πέσω στο κενό
Ξέρω πως φοβάσαι, μα μη σε νοιάζει
Είναι φαίνεται γραμμένο να μη βρω τον ουρανό


Σαν ακούσεις λοιπόν αυτό το τραγούδι
Θ' ακούς τις αλήθειες που δεν μπόρεσα να πω
Τα λόγια καμιά φορά δεν φτάνουν
Να το ξέρεις πως για όλα φταίω εγώ




Γι' αυτό σου λέω μη σε νοιάζει
Είναι ο τόπος μου για πάντα η ερημιά
Να γελάς όταν η αγάπη σε τρομάζει
Να θυμάσαι τα όνειρά σου πριν τα χάσεις ξανά


Τώρα πια σωπαίνουν ακόμη και τα λόγια
Δεν αντέχουν ούτε αυτά την τόση ενοχή
Στη μιζέρια μου κρυμμένος θέλω να πιστέψω
Πως ο χρόνος θα γιατρέψει τη δική σου την πληγή

Σαν ακούσεις λοιπόν αυτό το τραγούδι
Θ'ακούς τις ελπίδες μου που χάθηκαν νωρίς
Ένα δάκρυ θα κυλάει μέσα στην ψυχή σου
Μα δε θα'χει μείνει τίποτα σε μένα για να βρεις




Εικόνα
Ένα όνειρο για να ξυπνήσουμε...

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλους.

Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:

Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό, με τη μορφή προσευχής.

Κοίταξα γύρω-γύρω στο χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλον τον κόσμο. Μετά προχωρήσαμε σε ένα μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στο δεύτερο σταθμό. Ο άγγελος μου είπε:

Αυτό είναι το Τμήμα συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές, που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν.

Πρόσεξα και πάλι πόσo κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν …
Εικόνα
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ένα αγόρι πλησίασε ένα γέρο στάθηκε μπροστά του, τον κοίταξε στα μάτια, και του είπε:
«Είσαι πολύ σοφός άνθρωπος. Θα ήθελα να μάθω από εσένα που ξέρεις , το μυστικό της ζωής».

Ο γέρος κοίταξε το αγόρι και απάντησε:
«Έχω σκεφτεί πολύ στη ζωή μου, και το μυστικό μπορεί να συνοψιστεί σε τέσσερεις λέξεις.

 Η πρώτη: Σκέψου πως θέλεις να ζήσεις.

 Η δεύτερη: Πίστεψε στον εαυτό σου με βάση το σκεπτικό που έχεις κάνει , με το πώς θέλεις να ζήσεις.

 Η τρίτη : Ονειρέψου για αυτά που θέλεις, με βάση την πίστη στον εαυτό σου και το πώς να ζήσεις.

 και η τέταρτη : Τόλμα να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα, με βάση την πίστη στον εαυτό σου και τις αξίες σου».

«Σκέψου, Πίστεψε, ονειρέψου, τόλμα»

«Έχω πολύ θυμό μέσα μου...»

Εικόνα
Έχω πολύ θυμό μέσα μου.

Θυμό για μένα, για σένα, για όλα αυτά που μας οδήγησαν εδώ παρά τη θέλησή μας ή καλύτερα παρά τη θέλησή μου. Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω τι επιθυμούσες πραγματικά, τι επιθυμείς ακόμα και τώρα που είμαστε μακριά.

Τώρα που το σκέφτομαι... μήπως ήμασταν και ποτέ κοντά...

Ήταν μια εποχή που κάναμε κοινά όνειρα, ήμασταν μαζί και πίστευα πως αυτό κάπου θα βγάλει ή μάλλον έτσι έλπιζα και ήθελα να το ελπίζεις κι εσύ.

Ξεγελάστηκα! Πώς μπόρεσα να σε πιστέψω, αλήθεια! Ίσως ήταν τα μάτια σου, μέσα στο βλέμμα σου έβλεπα πως και εσύ ήθελες. Αυτά τα μάτια που με κοίταζαν με τέτοια αγάπη κάποτε.Μπορεί και να έσφαλα όμως.Πιθανόν μπέρδεψα την αγάπη με το πάθος. Άλλωστε, όπως λένε και πολλοί, το πάθος είναι κακός οδηγός.



Πώς τυφλώθηκα έτσι και δεν κατάλαβα πως άλλο τα λόγια, άλλο οι πράξεις! Και οι πράξεις σου πάντα σε διέψευδαν και με έφερναν σε κατάσταση απορίας. Θύμωνα, αλλά πάντα έβρισκες τον τρόπο να σε συγχωρώ.

Όλη η σχέση μας αυτό ήταν, τώρα που κάνω τον θλιβερό απολογισμ…
Εικόνα
«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου …